Vaatdoekje haken

Zelf een vaatdoekje haken! Tja....... waarom?????

Omdat het leuk is!
En omdat het goed schoonmaakt door de wafel structuur!
En het heeft iets ambachtelijks!

Je zoekt om te beginnen een fris kleurtje uit van katoen, naald nr. 3.

Dan zet je 51 losse op.

Je haakt 1 stokje in de derde vaste vanaf de haaknaald, en daarna nog 48. Zo heb je in totaal 49 stokjes. (de eerste 3 losse reken je als een stokje).

En nu gaan  we beginnen met de wafeltjes. Dat is heel leuk om te doen, en je ziet heel snel resultaat.
Na de eerste toer stokjes, haak je 3 losse, dit zijn de keerlosse. Dan 1 stokje, en daarna 1 reliëf stokje. 
Je kijkt naar de onderliggende rij stokjes, je steekt je haaknaald ACHTER het stokje door.

Je haakt het af als een stokje.     Hierna twee gewone stokjes, 1 reliëf stokje, twee gewone stokjes, enz. Je eindigt de toer met twee gewone stokjes. 3 keerlosse, dit is het eerste reliëfstokje van de volgende toer. Nog een reliëfstokje, 1 stokje, 2 reliëfstokjes, 1 stokje, enz.

 Volgende toer, 3 keerlosse, 1 stokje, 1 reliëfstokje, 2 stokjes, 1 reliefstokje, enz.

Deze twee toeren herhalen tot je een vierkant hebt.

Daarna rondom vaste haken. 2 toeren.

En klaar is je vaatdoekje!     

Bilbo's Last Song' - J.R.R. Tolkien

I sit beside the fire and think
   of all that I have seen
of meadow-flowers and butterflies
   in summers that have been;            





 










Of yellow leaves and gossamer
   in autumns that there were
with morning mist and silver sun
   and wind upon my hair.

                                     

I sit beside the fire and think
   of how the world will be
when winter comes without a spring
   that I shall ever see.

For still there are so many things
   that I have never seen:
In every wood in every spring
   there is a different green.

I sit beside the fire and think
   of people long ago,
and people who will see a world
   that I shall never know. 

Romeo en Julia

Abcoude 1910.

Cornelia Hendrica Moen wordt op 17 januari 1893 in Abcoude geboren. Op 17 jarige leeftijd mag zij een mooie foto laten maken, bij een fotograaf in Amsterdam.
In haar mooiste jurk, verschijnt ze op de afgesproken plaats.
Hij ziet haar, en is erg gecharmeerd van haar. Ze leren elkaar kennen, en Cupido doet zijn werk.
Ze worden enorm verliefd op elkaar. Hij weet het zeker, dit meisje is zijn grote liefde. Met haar wil hij trouwen, en hij zal op haar wachten, totdat ze oud genoeg is om met hem het leven te delen.

De twee verliefden hebben een belangrijk struikelblok over het hoofd gezien.
Het geloof........ zij is protestant, en hij katholiek!
In die tijd is het ondenkbaar om  een relatie te hebben met elkaar, als je niet het zelfde geloof hebt.
Ze MOETEN er mee stoppen. Ze worden gedwongen om elkaar los te laten. Wat een pijn, en wat een verdriet. Ze verlangen naar elkaar, maar het mag niet. Punt

.

Hij wordt ziek van verdriet, zij wordt op een uitwisselingskamp gestuurd, naar een gereformeerd plaatsje in Brabant. Daar trekken de begeleiders zich het verdriet van dit jonge meisje aan. Er wordt over gepraat, en iemand kent nog een leuke jonge man uit Sprang-Capelle, die nog op zoek is naar een partner.
Er worden contacten gelegd, met kerk en ouders. En Jacobus van Drongelen wordt naar Abcoude gestuurd, met de trein. De vonk vliegt niet over als ze elkaar zien. Maar heel langzaam komt er wel wederzijds vertrouwen, vriendschap, begrip, en uiteindelijk ook liefde. Ze trouwen met elkaar en krijgen drie kinderen. Ze is erg gelukkig geworden met haar man, en is echt van hem gaan houden. Maar ik vraag me af, heeft die knagende pijn, dat liefdesverdriet, ooit een plekje kunnen krijgen in haar leven?

Oslo 2015.
Hij zit, vanuit Nederland,  wat te surfen op internet, en ziet een leuke foto, waarop hij reageert. Meer mensen hebben reacties geplaats. Er komt een gesprek op gang. En met een van die mensen krijgt hij een leuk contact. Zij komt uit Noorwegen en regelmatig chatten ze met elkaar, ze gaan what's appen en krijgen ook nog hele gesprekken via Skype.  Iedere avond "zien" ze elkaar, en Cupido doet zijn werk,  ze worden verliefd. Als hij 23 wordt, krijgt hij van haar als cadeautje een ticket naar Oslo. Ze willen elkaar aanraken, voelen, en verder werken aan hun relatie. Ze zijn heel erg verliefd, en hij weet het zeker: zij is het, met haar wil hij trouwen, en de rest van zijn leven doorbrengen. Over een onderwerp hebben ze lange gesprekken. Het geloof, zij is aangesloten bij een strenge geloofsgemeenschap, ze mag eigenlijk geen contact met hem hebben, maar de aantrekkingskracht en de liefde is zo groot, dat ze haar gevoelens niet kan negeren. Bovendien is ze pas 17, maar hij heeft geduld, en is bereid te wachten tot ze oud genoeg is om met hem verder te gaan.
Hij vertrekt naar Oslo, ze zien, voelen  en genieten van elkaar. Er is meteen een diepe liefde en verbondenheid. Dit moet zo zijn, ze horen bij elkaar. Hij is nog nooit zo gelukkig geweest. Alles valt op z'n plek. Dit is zijn leven.
Verliefd maken ze een selfie, die zij op Instagram plaatst.

En hier gaat het fout, haar ouders zien het, ze komen naar Oslo om haar mee te nemen naar huis, het  contact moet vanaf nu verbroken worden. Ze mogen elkaar nooit meer zien. Ruw worden ze uit elkaar gehaald.
Daar zit hij dan, alleen, in een vreemd land, een vreemde taal, een eenzame hotelkamer, en intens verdrietig.
Hij besluit de volgende dag alles in het werk te stellen om naar haar ouders te gaan voor een gesprek. Hij kan zo niet terug gaan naar Nederland, hij moet hun liefde nog een kans geven, en hij wil ervoor vechten.
Het mag niet baten, zij mag geen contact meer met hem hebben. Punt.

Honderd en vijftien jaar later, en er is nog niks veranderd. Mensen blijven bekrompen, zielig, en kortzichtig.

Cornelia is mijn oma, de jongen in Oslo is mijn zoon. Ik zit ertussenin. Ik ben gereformeerd opgegroeid, getrouwd met een katholieke man. Het is nooit een probleem geweest voor ons. Wij respecteren elkaar, dat zouden meer mensen moeten doen.
En elkaar het geluk en echte liefde gunnen, want dat is veel meer waard, dan regeltjes opstellen, met de bijbel in je hand. Regeltjes die ontstaan uit angst en onzekerheid.

Ik weet dat Cornelia nog gelukkig is geworden, ik gun mijn zoon een nog grotere liefde.

Dit adres heb ik gevonden op de achterkant van de foto. Waarschijnlijk de fotograaf. Misschien weet iemand wie hij is, en hoe het verder met hem gegaan is.

Bokkenpootjes taart met Advocaat

Dit is een heerlijke taart, die je snel zelf maakt, en waar je geen oven bij nodig hebt. Dus iedereen kan het! Ik vind hem heel geschikt als Paastaart, dat zal wel door de advocaat komen.

Dit heb je nodig:
restje cake
2 pakken bokkepootjes
1/2 liter slagroom
2 zakjes slagroomversteviger
2 zakjes vanillesuiker
1 flesje advocaat
amandel schaafsel
chocolade
springvorm (rond of vierkant)
bakpapier

Bedek de bodem met bakpapier

Leg daarop stukjes cake. Hierop een laag slagroom.

Halveer de bokkepootjes  over de lengte.

Klop de slagroom, met de vanillesuiker en de slagroomversteviger stijf. Doe een laagje op de bokkepootjes, en strijk het glad. Zet dan aan de zijkant halve bokkepootjes rechtop, ze blijven zo gemakkelijk staan, omdat je ze in de slagroom kan steken. De "goede" kant naar buiten.

Nu een laag advocaat,  en een laagje bokkenpootjes, en zo de taart opbouwen, laagje voor laagje, tot hij hoog genoeg is.

Tenslotte eindigen met een laagje slagroom, amandelen roosteren in de koekepan, en erover strooien

De ring verwijderen van de springvorm.

Tenslotte chocolade verwarmen, en in dunne streepjes over de taart laten lopen.

Eet smakelijk!!!!! 

Kleuren voor volwassenen

 Waarom voelde ik me meteen aangetrokken tot de titel, en tot het kleurboek???
Het gaf me zo'n evenwichtig, rustig, zen gevoel. Als je het geduld op kunt brengen om kleurplaten voor volwassenen in te kleuren, dan , ja dan, was je  ECHT in balans!!!!

Ik zag het zo voor me, kaarsjes aan, muziekje op, kopje thee, rust om je heen, en je dan helemaal focussen op een plaatje wat ingekleurd moest worden. Op Pinterest, maakte ik al een "board", met daarin allemaal kleurplaten voor volwassenen. Bij V & D, en in de Wereldwinkel, zag ik zelfs al echte kleurboeken liggen. Voor 14 of 15 euro was je in het bezit van zo'n pracht exemplaar. Ik twijfelde want ik vond het toch wel veel geld voor een kleurboek.

Toen kwam ik bij de Action! En jawel, voor anderhalve euro had ik een kleurboek voor volwassenen! Helemaal blij kwam ik thuis, en ik kon niet wachten op mijn geluksmomentje . Dat ik dan met een kleurpotlood, binnen de lijntjes zou kleuren, en dat het allemaal kleurtjes waren die harmonieus het vel zouden vullen.

Het begon al fout te gaan met het kiezen van de juiste kleur. Dat valt gewoon echt niet mee!!!! En welke kleur past daar weer mooi bij. Eigenlijk was dat al een klein stress momentje. Daarbij komt nog dat het formaat van zo'n kleurplaat best groot is. Dus zit je daar met het puntje van je tong, tussen je tanden, je best te doen op een klein deeltje van die kleurplaat, en breekt het zweet je al uit. Want hoeveel uren moet ik kleuren voor het af is?????

En wat ga ik dan met die kleurplaat doen???
De opmerkingen van m'n gezin waren  ook niet echt motiverend! Wat zit jij nou te doen?????
Dat meeeeeeeen je niet!!!!!! Is verder alles in orde met je????

Het tulpenpatroon was ik beu!
Aan een andere kleurplaat  beginnen dan maar. En vooral RUSTIG blijven, want dit is toch leuk?

Laat ik maar eerlijk zijn. Het is niet aan mij besteed!
Daarom moest ik ook erg lachen om de strips in de krant, van de afgelopen twee dagen .......

gisteren, en vandaag:

Bijgewerkt: 26 februari, vanmorgen was het weer lachen.......

Ik heb een tuintje........

In m'n hart, alleen voor jouhouhouhou! Alleen voor jou!

Dat liedje zit nu al heel de dag in m'n hoofd.
Vanmorgen bij De Langendam een voorjaars bloemstuk gemaakt.
Het lijkt wel een mini tuintje!

 In een oud aardbeienkistje (uit België, want in Nederland waren ze niet meer te koop). We hebben er heel veel lente bolletjes in verwerkt.

Bolletjes, mos, vergeet-mij-nietjes, irissen, tulpen, ranonkels enz.
De finishing touch, waren de kwartel eitjes!

Met dit kistje heb ik weer voor een paar weken de lente in huis!

Perfecte Parfait

Dit is een vrij eenvoudig recept om heerlijk Italiaans ijs te maken zonder ijsmachine. Ik heb het gevonden in het Kerstnummer van Linda van 2014. Je kunt het van te voren maken, en daardoor ben je vrij snel klaar met opdienen, en kan je lekker lang met je gasten aan tafel zitten.

 Dit heb je nodig:
fijne kristalsuiker
2 eiwitten
250 gram dikke Griekse yoghurt
1 el citroensap
125 ml slagroom, met 1 tl vanille-extract
amaretti koekjes

Voor de gekruide kersensaus:
80 ml cranberrysap
1 kaneelstokje
2 anijssterren
375 gr verse of diepvrieskersen (ontpit)
1 1/2 tl maizena

 Verwarm in een pan 220 g fijne suiker en 250ml water op laag vuur en blijf roeren tot de suiker is opgelost. Draai het vuur nu middelhoog en laat de siroop 5 minuten zachtjes iets inkoken, Klop ondertussen de eiwitten met de mixer tot er zachte pieken ontstaan. Voeg al kloppend de hete siroop in een dun straaltje toe, en blijf kloppen tot de massa koud is. Zet hiervoor de schaal in ijswater.

Roer in een grote kom de yoghurt en het citroensap door elkaar. Spatel de opgeklopte slagroom erdoor, gevolgd door het eiwitschuim. Stort het ijsmengsel in een vorm, dek af met plastic en laat een nacht invriezen.

Voor de kersensaus, 60 gram suiker met het sap in een kleine pan op een laag vuur zetten, tot de suiker is opgelost. Voeg het kaneelstokje , de anijssterren en de kersen toe, en laat alles 5-6 minuten koken. Bindt de sap met de aangemaakte maizena.

Opdienen, snijdt het ijs in rechte blokjes, doe de saus erover, en verkruimel de koekjes erover.
Heerlijk nagerecht!!!!